Ο τύπος ήταν γραφικός.
Κατακαλόκαιρο κι αυτός με το αδιάβροχο
και πάντα να μιλά
για βροχερά απόβραδα,
για νωτισμένα μαντήλια,
για μουσκεμένα προσκέφαλα,
για φουσκωμένα ποτάμια,
που τα παίρνουν όλα μαζί τους,
για χαρακτήρες ρευστούς,
που μπορούν πάντα να επιπλέουν,
όταν εσένα βουνό τα κύματα
ταχιά σε ξεβράζουν πνιγμένο.
Κατακαλόκαιρο τον κοιτούσα να φεύγει
μέσα σε φθινοπωρινή βροχή.
ΑΝΤΩΝΗΣ Θ, ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ
( Από την ποιητική συλλογή "Τα άλλα εμπόδια", Αθήνα 1997, σελ. 17)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου