Σχέσεις που λήγουνε μέσα στο τίποτα που δημιουργούμε-
Κουρασμένες σχέσεις- σαν από εξουθενωμένο άνθρωπο
Αλλά και η ψυχή παρούσα όπως φως μες τον αέρα
Μέσα στις λιτανείες των ανέμων εύθραυστοι,
Εύθραυστοι κι όπου θέλει η μοίρα πάμε..
Όσα λόγια τόσα τίποτα
Αν είναι για τον θάνατο..
Ένας απαρέμφατος χρόνος, ένα τετελεσμένο γιατί..
Ανασηκώνω απ’ την μια μεριά τον ουρανό- κάτι βλέπω:
Παράξενα όντα που είμαστε!
Μετράμε την ζωή σκληρά
Και γράφουμε στην επωδό του πιο πικρό τον θάνατο…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου