Ανθούν και ομιλούνε
Τρυφερά φυτά που εγκλωβίζουν την σταγόνα που ξεστράτισε απ' την βροχή
Και στην καρδιά τους εσκλαβώθη'..
Το τύμπανο του ήλιου βαρά σε εγρήγορση. Να ακούς
Προσεκτικά σ' αυτήν την ησυχία. Ο υποψιασμός σου
Να είναι των πουλιών τα φτερά
Που κινούν το σύμπαν με τα πρωραία τα ράμφη τους..
Υπήρξα μοναχικός- ιδού το θέμα.
Σύναξα γιρλάντες για τους άλλους ανούσιες, και τις ταξινόμησα μες των οράσεών μου τα τετράδια.
Τέρπομαι απ' την μουσική που σφετερίζεται τον θώκο της αιωνιότητας.
Πόσο μακάριο να μην έχεις λόγια και τα λόγια να σε υπακούνε!
Καρφιτσώνω στον ήλιο μια ευχή και μου την πραγματοποιεί το φθινοπωρινό αεράκι.
Για Ποίηση και για χορούς των πνευμάτων..…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου