Λένε πως οι άγγελοι
δεν έχουν φύλο
ίσως γι’ αυτό
μένουν αλώβητοι
από τα βέλη του έρωτα
μόνο
παίζουν αμέριμνοι
στην αυλή των θαυμάτων
και κάθε τόσο
απλώνουν τα φτερά τους
για να σκεπάσουν τρυφερά
όλους εμάς
τους περιπλανώμενους
οδοιπόρους της ζωής.
Λένε πως οι άγγελοι
παρατηρούν τα βήματά μας
μ’ ένα βλέμμα
γεμάτο καλοσύνη
και πετούν ακατάπαυστα
πάνω από τα λιβάδια
της αστείρευτης αγάπης
ακούραστοι ιχνηλάτες του χρόνου
προπομποί
του βιβλίου της γνώσης
όπου
έχουν καταγραφεί
με κάθε λεπτομέρεια
οι ανεκπλήρωτες επιθυμίες
στο περιθώριο
των μικρών πραγμάτων.
Λένε πως οι άγγελοι
κρύβονται
πίσω από τα δέντρα
κι έτσι
δεν γίνονται αντιληπτοί
όταν κινούνται αθόρυβα
δίπλα στις πηγές
που πασχίζουν να δροσίσουν
την απανθρακωμένη θέληση
του ανθρώπου
καθώς εξαϋλώνεται
και γίνεται σκιά θανάτου
στα ύφαλα της ιστορίας.
Λένε πως οι άγγελοι
τρέφονται με φως
και θαμπώνουν τους βέβηλους
που τολμούν
να στρέψουν το πρόσωπο
καταπάνω τους
δίχως να λογαριάσουν
την εκτυφλωτική λάμψη
της ασύλληπτης θωριάς
ασπίδα προστασίας
για τους ταπεινούς υπηρέτες
στα μονοπάτια της φρόνησης
όπως τα προσδιόρισαν
οι κώδικες
των προαιώνιων επιταγών.
Λένε πως οι άγγελοι
αιωρούνται
δίχως όρια
κι αφυπνίζουν την σάλπιγγα
στην κρηπίδα
της ουράνιας κλίμακας
γέφυρα υπερκόσμια
που ενώνει
την ματαιότητα
της πρόσκαιρης απολαβής
με το μεγαλείο
της άφθαρτης επιτομής
την ώρα του απολογισμού.
Λένε πως οι άγγελοι
κάποτε κουράζονται
και φεύγουν μακριά
μα πάντα επιστρέφουν
όταν από το δάκρυ
της χαροκαμένης μάνας
γεννιέται χείμαρρος
ορμητικός
ρεύμα ακατανίκητο
που κομματιάζει τα βράχια
της άνυδρης κοιλάδας
και μπολιάζει το στήθος
με το ανάερο ψιθύρισμα
του νόστου.
...
ΧΡΗΣΤΟΣ Θ. ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου