Στο κεντρικό μουσείο
της πόλης μας
νιώσαμε
στα ρουθούνια μας
την οσμή του θανάτου.
Περπατήσαμε
στις ψυχρές αίθουσες
κι ανταμώσαμε
ποικιλόμορφες παραστάσεις
και περίτεχνα συμπλέγματα
που μας κοιτούσαν ανέκφραστα
περιμένοντας στωικά
για να μας αποκαλύψουν
την ιστορία τους.
Εδώ κι εκεί
κάποια θρυμματισμένα αγγεία
έμοιαζαν
με σπαράγματα μνήμης
καθώς άγγιζαν την ψυχή μας
με παλιές αφηγήσεις.
Στάθηκα σ’ έναν μηχανισμό
σημείο αναφοράς
για την αποκατάσταση
του ανέφικτου
στα μάτια του χρόνου
κι ύστερα
αγκαλιάστηκα
με αμφίβια τέρατα
σύμβολα επιβολής
καθώς αμφισβήτησαν
τα εχέγγυα της δύναμης
του καλού
ενάντια στο κακό.
Έτσι
περιδιαβαίνοντας
τις ψυχρές αίθουσες
με τις νεκρώσιμες αναθυμιάσεις
σκεφτήκαμε
πως θα ’ταν όμορφο
να επεκτείνουμε το μουσείο μας
ντύνοντάς το
μ’ ελπιδοφόρα ενδύματα
και να του δίναμε
λίγο από το χρώμα της ζωής.
Χτίσαμε τότε
μια νέα αίθουσα
και την στολίσαμε
με εκθέματα ζωντανά
καθημερινά
παρακαταθήκη πολύτιμη
τον καστανά
στη γωνία του δρόμου
τον πλανόδιο λαχειοπώλη
τον εργάτη
που περίμενε αξημέρωτα
το λεωφορείο της γραμμής
την όμορφη γκαρσόνα
με τους κυματιστούς γοφούς
που σέρβιρε καφέδες
σε αργόσχολους πελάτες
στην καφετέρια
της γειτονιάς του ονείρου.
Δεν έμεινε
χρόνος αρκετός
για να βαφτίσουμε επίσημα
την καινούρια αίθουσα.
Αυτό ήταν.
Δίχως πολλή σκέψη
την ονομάσαμε "ΖΩΗ".
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου