Παράλληλο καλοκαίρι - Γεώργιος Μανόλοβ

Χαιρόμαστε
κάπου κάπου

ίσως
ένα μικρό παιδί
να λέει αλήθεια!

τόσο απλά
όσο απλή είναι

τρώω το σώμα σου
τρως το σώμα σου

στάχτη στο τραπέζι
και μια εικόνα μικρή
ενός εαυτού
που σου μοιάζει

ρόδου αιχμή
τρέλα το σήμερα
πάχνη και σχήματα

ο ήχος του χτες
της μητέρας η αγκάλη

πενθούν τις στιγμές
της νόησης μεταίχμιων φάροι

απτές συντριβές
δρομείς θεατές

τον έρωτα λες
χαρτί και μελάνι

βοούν οι άνεμοι λαθραία
ήμερες οι νύχτες
λαλιά από χρυσάφι
κοντά η αστραπή

τα χρόνια
στη μέση σε ένα ζωνάρι

χαμόγελα λευκά
στη μαύρη ιστορία μπροστά

σώματα που γυμνά
μέσα στης καλλιγραφίας
τα αγκάθινα στεφάνια
στέκονταν