Το μινουέτο ενός φτερού - Μιλένα Σπανού

Πόσω χρονώ σαι

Όσο ένα φτερό απαντώ

Με σώμα βαρύ

από άψητο πηλό

χειμώνα

Μεσοκαλόκαιρα, αλαφραίνω.

Θαμπό κοχυλι γίνομαι

ακατοίκητο

φορτωμένο 

με σπειρωτούς προορισμούς,

μα πάντα αλαφρύ,

σαν ύπνος,

εκεί

στην εύκρατη ζώνη του μυαλού μου .

Έτσι μετρώ τα χρόνια μου.

Φαντάσου.

Με το ξεριζωμένο μου φτερό

σε πτώσεις εποχών

και μετοχές ανάρμοστες.

Μες τις χαλαρωμένες χορδές 

της βολικής μου μνήμης.

Χωρίζω το φτερό από το σώμα μου,

προτού πετάξω.

Βιάζομαι

Στον ακριβό μονόλογο της μάνας μου 

να επιστρέψω.

Να μείνω νιά.

Αστέργιωτη.

Μιά κρατημένη νότα.

Σκλήθρα,

στο ματωμένο δάχτυλο

του Αιγαίου μου .