Επίλογος - Γεώργιος Μανόλοβ

 

Η ζωή ένα φιλί είναι

μέσα σε ανάσες δύσης

σε ανατολές αναμονής

θόρυβος στην ματιά

ανάμνηση στο χάδι

πριν φύγει.

Το τίποτα μόνο

μόνο και σίγουρο

το αύριο

καμπόσο μπροστά

στιγμές κρατάει.

Ο ουρανός

πλέγματα γεγονότων

ψυχές που στροβιλίζουν

περνούν αντίθετα

και φεύγουν ύστερα

μέσα στη νύχτα.

-

Νωρίς το πρωί

ο πρώτος ήλιος

μια αλλότρια καλημέρα

χαμένη μέσα στη σιωπή

ύστερα σινιάλο το παρών

αναπολεί ένα βαθύ σκοτάδι

κοντινό

να απλωθεί με μια λαχτάρα

άλλη.

Άπνοια και σκουριά

στοίβες δεδομένα

απτή λέξη σοφή

όπταις άμμε

το βράδυ πλάγιασε

έντονα σαν τρικυμία στο χρόνο.

-

Ημέρα ολόγυρα

αναμονή στο αιθέριο

η μέλισσα ακούγεται

ανεβαίνει.

Βοή στα λουλούδια

στην μικρή πολιτεία

τι άστρο ο ήλιος Θεέ μου.

Η μέλισσα φεύγει

τα πουλιά φτιάχνουν τις λέξεις

λουλούδια οι ανάσες τους

στους αρμούς

λαξεύοντας τα ορόσημα.

Όλα γυρίζουν ανασάνουν 

μαζί χαμογελούν 

το πεύκο

ένα κομμάτι ουρανού

ένα παγκάκι 

κοιτώντας τη θάλασσα.

-

Μεσημέρι

περιμένοντας τη βροχή

βήματα στο κεφάλι του ταύρου

το κατώφλι στο πλάι

στενό στα μάτια

το κάλεσμα του θανάτου

δεν ήπιε νερό κανείς.

Η ουσία όποιου αγγείου

χάθηκε στο ίδιο μονοπάτι

με τα φύλλα της δάφνης.

Αδιέξοδες οι σκέψεις

ζωντανεύουν τώρα

ο αποχωρισμός είναι η βροχή

που δεν ήρθε.

-

Το απόγευμα 

αναρριχάται ασυναίσθητα

ερείπια αισθητικής συντριβής

σε διόδους εκπομπής φωτός

και βάλλουσες ψηφιακές

μεταδόσεις ροής.

Μια γυναίκα με παγωμένα τα χείλη

βγαίνει από την πόρτα

να μαζέψει χρώματα

ένα μπαλόνι με σπάγκο

δεμένο ψέλιο στο χέρι της

αόριστα κινούμενο χωρίς κανόνες

παλεύει να βρει ταυτότητα.

Ο ήλιος θέλει να σβήσει

μέδουσες στον ουρανό ψιθυρίζουν

στους καταρράκτες βουρκώνουν τα μάτια της

κατευθύνεται στην ακτή να μαζέψει κεραυνούς.

Στον ορίζοντα σμήνη χελιδόνια

περνάνε ξυστά τα κύματα

ο ήλιος ντύνει τον ουρανό στα κόκκινα

τα χέρια της γίνονται βράχοι 

και βυθίζονται στη θάλασσα.

Πέτρινοι τοίχοι κλίνουν στο δρόμο

περίπατο κάνουν πάνω τους 

μαύρα πουλιά τα μεσάνυχτα.

-

Το πρωινό 

μέσα στα αίματα 

γεμάτο καρφιά 

ψάχνει λίγη σκιά

κάτω από παράξενα δέντρα.

Πολιτείες

το ίδιο μονοπάτι χιλιάδες χρόνια.

Πλατεία άδεια

χρώματα που χτίζουν την ώρα

θαλασσινός αέρας

και ο ορίζοντας δίχως σύννεφα.