Τα τσαλακωμένα βλέμματα
κοιτούν τα σμήνη
που ξεχύνονται
στον ουράνιο θόλο.
Αστράφτουν τα κύτταρα
αγγίζοντας τις καταιγίδες των ματιών.
Καλυμμένη με σεντόνι λευκό
οδεύει στο κενό
ένα τρόπαιο οδύνης
βαλσαμωμένο
με χρησμούς ολέθριους.
Σκουπίζω τον ιδρώτα
οι εφιάλτες χαϊδεύουν το κορμί
η λογική κρεμάστηκε,
γεύτηκε το χάος.
Απογυμνωμένη πια αναδύει
το άρωμα της ζωής.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου