Κάθε χρόνο, τέτοια εποχή, η ίδια αγωνία.
Μηχανικά επαναλαμβανόμενες κινήσεις.
Το ψυχρό άγγιγμα του μηχανήματος.
Οι τετριμμένες οδηγίες της νοσοκόμας.
Εικόνες τεμαχισμένης θηλυκότητας περνούν απ’ το μυαλό μου
και στοιχειώνουν τη σκέψη μου.
Νιώθω την ακτινοβολία να με διαπερνά.
Μια ανελέητη μονομαχία της Ελπίδας με τον Θάνατο.
Ο θλιμμένος ήχος της συσκευής σπάει τη σιωπή.
Υπομονή μέχρι τ’ αποτελέσματα.
Αν είναι θετικά, θ’ ακούσουμε του χρόνου πάλι
τα μπλουζ του μαστογράφου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου